De man die naar zichzelf zoekt

... De vraag die de jongeman stelde ontzette mij. Werkelijk, ik wist het levensverhaal van een doodgewoon communist. Ik wist de geschiedenis van elk communistisch land en de inhoud van elk marxistisch boek woord voor woord, maar ik had nog nooit nagedacht over de vraag die de jongeman mij had gesteld. Ik was vergeten mijzelf te leren kennen.

Ik kaatste de vraag terug: “wat is volgens jou ‘de mens’?” Het viel mij op dat de jongeman glimlachte.
Ik vermoed dat dit kwam doordat hij mij daar had waar hij mij wilde hebben.
Hij zei: “Dit is geen vraag die een-twee-drie te beantwoorden is. Als u het goedvindt, kunne wij dit onderwerp lezen uit een boek dat ik bij mij heb.”

Wij zaten op een rustige plek. Hij deed zijn best om mij het geloof in het bestaan van God duidelijk te maken. Ik kreeg perfecte antwoorden op de vragen die ik stelde en kreeg in de gaten dat de jongeman niet zomaar iemand was.

Eindelijk. Ik had na jaren iemand ontmoet waarmee ik kon discussiëren. Bovendien was het iemand die minstens zoveel van het communisme afwist als ik. Onze discussie duurde tot het busstation van Adana. Ik was gefascineerd.
De reis van mijn jonge vriend was nog niet te einde. Ik greep hem bij zijn arm en zei: “Ik laat je absoluut niet gaan. Ik ben mentaal verward. Ik heb nog vele vragen. Je moet vandaag hier blijven.” De jongeman zei: “ik blijf op één voorwaarde. Jij wordt mijn gast.”

Wij gingen samen naar het huis van een vriend van hem. De jonge leerkracht had met het boek dat hij in handen had mijn ‘zaak en mijn ideeën van een halve eeuw, door mijn vragen één voor één te beantwoorden, van tafel geveegd. Wij gingen door totdat het tijd werd voor het ochtendgebed.

Mijn wereld was veranderd. De ideeën die ik haren had, hielden slechts enkele uren stand. Er was een nieuwe en verlichte horizon voor mij.

Wij gingen samen bidden. Het was het eerste gebed dat ik had verricht in heel mijn leven. O, heer, wat een genot was dat! Gedurende het hele gebed had ik stilletjes gehuild. De raisale-i Nur had zijn hand naar mij uitgestoken en had al het vuil van het atheïsme uit mijn hart gezuiverd. Het enige wat nog gold was dat ik alles wat ik had verwoest weer moest herstellen.  

Auteur: Halit Ertugrul
Vertaler(s): Izzet Ozkan
Uitgeverij: Witte tulp
Uitvoering: Paperback
ISBN: 9944-932-0-9
Pagina's: 104